|
|
|
|
Ömmer
„kuhl" bliewe ...
Ech
kannde moal en Frou, die hadde wahne bem Blutdruck on angern Jeschechde
ze kämpfe. Wenn är moal wat net noam Strech gung, da
sädde se jedesmoal: „Etz sidde moal röhich, sösd
räje ech mech werrer so wahne ob, on dat därf ech net!"
De
ganze Familie moßde sech derwäje e Läwe lang bet
är römkrijje, on se es wit öwer achzich Joahrn alt wurn.
Wahrscheinlech, weil se e Würklechkeit e rechdich starked Herze
hadde. Ech ka ou sä – die ha wat bedjemacht...
Wat ech doabet sä woll: Et göt
Mensche, die räje sech
wäje nem Möggescheß ah dr Wand ob, on si ömmer
direkt ob hungertachtzich, on angern, die ha de Rouh' wech.
Dän ka mer de Schoh' bim Loufe besourl'n. God, dat se net all egal
si. Awer wenn sech einer nur ömmer obräjd, dat dauchd och
net.
|
|
|
|
|
|

|
|
Doazo fällt mer
noch eh: Dä Buur loaw em Stärwe. Hä
peff alt om letzde Loch on sädde noch gä sin Frou:
„Marieche, Du weißt wie’t öm mech stiert. Ech loaße
dech no bet osem ganze Kroam, bet dä Fäller, dän
Dreggern, bet de Köh, bet de Hohner on och sösd bet allem
allääng zerögge. Öm dat os Hoaff net dodal
verkömmt södsde mer en letzde Jefall’n do, on os Kneecht
frejje. Dä Hans es en prima Buur, on ech wöar och beruhicht.“
Doa schnüwde det
Marieche e sin Däschedooch, lörrde e Ströfje on
sädde: „Karl, etz räj dech jo nemmeh ob. Wennet doadra lejje
sall, da kast de röich de Oawe zodoh. Mir si os e der Sache alt
lang eins!!“
Ech
weiß och, dat die ale Zire nemmeh zorögge komme, on mer
de Uhr net zeröggedrähje ka. Awer mir fähln
ängfach solche Lüh em Dorf, die wat
Extranes darstelln, die öwer sech selwer lache konn, on sogar
aldemoal etwas näwer dr Mötsche si. Mir konn ängfach
nemmeh va Herze lache, on dat ka durchaus krank mache.
|
|
|
|
E minner Nadurheilpraxis erläwde ech foljendes: En ällere
Patientin woar sehr zefrere bet minner Therapie, on sädde: „Dat
Meddelche, wat se mer loa verschrewe ha, dat häd wahne got
ahjeschlah. Ech konn Wasser loaße, wie Sand am Meer…“
Ob
Borkum froawde ech en Urlauberin, öf mer ob hiddäm
Radwäch noch wirer dörch de Düne fahrn könn. „Dat
täte ich net“, antwortete die e schüensdem Boschhödder
Knubbelplatt, „da hinten is doch nur noch Jehaaland.“
E
kläng Lettfer Mädche woar bem Fahrrad jestörzt. Ech
rechdete die Achd em Vörrerrad, so got wie’t ging. Et folchde dat
übliche „Danke-Bitte“, on da: „NODDA“. Dat Kend sädde och
„NODDA“, on ech froawde: „Schwätzest du da
och Platt?“ „YES“ goaw et da zor Antwort.
So Schwädde moß mr
awer öwerhaupt erschdemoal bemerke – on da obschriewe.
Ech weiß net, öffet e Lettfe, Krommich örrer
söstwo woar, wo e aler Jungjesell alläng ob sinnem kleine
Hoff läwde. Dä hadde en al Koh, die a nem heiße
Sommerdach stoahblew, on dr Wah zom Verrege nemmeh zeh woll.
All Zoschwätze holf nix. Do spannte hä us, bung de Koh hinge
a de Wah, sech selwer vörne a de Dissel on sädde: “Dat
well ech dr säh, dän Wah zeh’n ech etz, awer du sött’st
dech vör dr ganze Jemääng schämme!“
|
|
|
Min Frou räjde mech bal ob, weil se ömmer so e piepsendes
Jeräusch horde. Ech moßde mech wahne ahstrenge, öm
darrech jeläjendlech och wat horde.
Min Jehöhr es nämlech och nemmeh so wie et si sall. Ech
sädde, dat ech öm des lewe Friedens well’n moal e Dribbelche
Öürl a sämtleche Dörangeln do wöll.
Jesagt, jetan, awer dat Quietsche gung wierer, on ech krej e ganz
schleecht’ Jewesse. Vörgösdern hadde ech minne Fröschjer
em Terrarium bet Heimcher jeforert. Söll mer doa da verlechds so e
Dierche entkomme si?
Erschdemoal hel ech det Mul, on sobal wie min Frou det Hus
verleeß lähde ech mech ob de Buch, on löchdede bet dr
Däschelambe unger sämtliche Schränke, guggde unger dn
Debbich, on röggde sogar de Garderobe on e paar Schrängke af.
Nadürlech oahne Ergebnis.
|
|

|
|
|
|
Dat Zirpe on Piepse gung wierer, Daach on Nacht. A Schloaf woar
no och nemmeh ze dengke, weil mer mittlerweile so gegg woar, dat mer
nur noch a dat Jeräusch doachde.
Sonnoawend koam os Jong zo Besooch. Dä horde dat Zirbe och on
wungerde sech öwer ose Objeräjdheit. Grinsend sädde
hä: „Pappa, du hast doch vor einiger Zeit im Aldi einen
Rauchmelder gekauft. Wechsel mal die Batterie, die ist nämlich am
abnippeln...“
On so woaret och. Die ganze Obräjung nur wäje ner lierije
Badderie! All woarne no werrer glögglech, bes dat nächsde
Denge bet däm Rauchmelder passierde.
Ech woar allääng deheim, on wollet mir moal so rechdich
jemöödlech mache. Doa loawe eh dr Schublah’ noch e paar
Räucherstäbcher bet Weihrauchduft örrer so ähnlech
römher. Ech stoach direkt drejj Stögg ob eimoal ah, weil ech
dat em Fernseh moal bi de Chinese so jeseh’ hadde.
Et entweckelde sech en wahne Wölm eh dr Wournung, ech moßde
hoosde, reß det Fejsder ob, on em selwe Moment schrillde dä
Rauchmelder bet der nöjje Badderie knochehard. Det Chrisdel reef
ah on froawde, öf et bi os am Bröh wöar.
“Enäh” sädde ech, „blinger Alarm, ech ha nur äwe moal dr
Rauchmelder jetesdet. Dat Denge funkzioniert,
on alles es e Ordnung.“ |
|
|
 |
|
E Glögge, dat e
oosem Hus net jeraucht würd – wä weiß, wat mr sösd
noch all för Obräjunge hädde..
E
Schnörjelche em Obstlare
Hidat
on doadat on loadad si Äbbel,
Och
hidi on loadi on doadi si god,
Och
wenn mer hi on doa örrer loa moal Jewenn macht,
als
Hängeler best de stets korz vörm Bankrott.
Hi si
on doa si on loa si , dat giert net,
loa
würd dröm en Punkt etz jemacht,
weil
hidä on lodä on doadä etz duddeld,
on en
Knöbb eh de Zung ser bal macht.
|
|
|
|
Viele, weitere
schöne Geschichten von Bruno Steuber
rund um das Siegerländer Dorfleben gibt es in dem Buch
"So es dt Läwe" aus dem verlag die wielandschmiede
|

|
|
|
|
home
|
|