Ömmer „kuhl" bliewe ...

Ech kannde moal en Frou, die hadde wahne bem Blutdruck on angern Jeschechde ze kämpfe. Wenn är moal wat net noam Strech gung, da sädde se jedesmoal: „Etz sidde moal röhich, sösd räje ech mech werrer so wahne ob, on dat därf ech net!"

De ganze Familie moßde sech derwäje e Läwe lang bet är römkrijje, on se es wit öwer achzich Joahrn alt wurn. Wahrscheinlech, weil se e Würklechkeit e rechdich starked Herze hadde. Ech ka ou sä – die ha wat bedjemacht...

Wat ech doabet sä woll: Et göt Mensche, die räje sech wäje nem Möggescheß ah dr Wand ob, on si ömmer direkt ob hungertachtzich, on angern, die ha de Rouh'  wech. Dän ka mer de Schoh' bim Loufe besourl'n. God, dat se net all egal si. Awer wenn sech einer nur ömmer obräjd, dat dauchd och net.








Doazo fällt mer noch eh: Dä Buur loaw em Stärwe.
Hä peff alt om letzde Loch on sädde noch gä sin Frou:

„Marieche, Du weißt wie’t öm mech stiert. Ech loaße dech no bet osem ganze Kroam, bet dä Fäller, dän Dreggern, bet de Köh, bet de Hohner on och sösd bet allem allääng zerögge. Öm dat os Hoaff net dodal verkömmt södsde mer en letzde Jefall’n do, on os Kneecht frejje. Dä Hans es en prima Buur, on ech wöar och beruhicht.“


Doa schnüwde det Marieche e sin Däschedooch, lörrde e Ströfje on sädde: „Karl, etz räj dech jo nemmeh ob. Wennet doadra lejje sall, da kast de röich de Oawe zodoh. Mir si os e der Sache alt lang eins!!“

Ech weiß och, dat die ale Zire nemmeh zorögge komme, on mer de Uhr net zeröggedrähje ka. Awer mir fähln ängfach solche Lüh em Dorf, die wat Extranes darstelln, die öwer sech selwer lache konn, on sogar aldemoal etwas näwer dr Mötsche si. Mir konn ängfach nemmeh va Herze lache, on dat ka durchaus krank mache.



E minner Nadurheilpraxis erläwde ech foljendes: En ällere Patientin woar sehr zefrere bet minner Therapie, on sädde: „Dat Meddelche, wat se mer loa verschrewe ha, dat häd wahne got ahjeschlah. Ech konn Wasser loaße, wie Sand am Meer…“


Ob Borkum froawde ech en Urlauberin, öf mer ob hiddäm Radwäch noch wirer dörch de Düne fahrn könn. „Dat täte ich net“, antwortete die e schüensdem Boschhödder Knubbelplatt, „da hinten is doch nur noch Jehaaland.“

E kläng Lettfer Mädche woar bem Fahrrad jestörzt. Ech rechdete die Achd em Vörrerrad, so got wie’t ging. Et folchde dat übliche „Danke-Bitte“, on da: „NODDA“. Dat Kend sädde och „NODDA“, on ech froawde: „Schwätzest du da och Platt?“ „YES“ goaw et da zor Antwort.   

So Schwädde moß mr awer öwerhaupt erschdemoal bemerke – on da obschriewe.

Ech weiß net, öffet e Lettfe, Krommich örrer söstwo woar, wo e aler Jungjesell alläng ob sinnem kleine Hoff läwde. Dä hadde en al Koh, die a nem heiße Sommerdach stoahblew, on dr Wah zom Verrege nemmeh zeh woll.

All Zoschwätze holf nix. Do spannte hä us, bung de Koh hinge a de Wah, sech selwer vörne a de Dissel on sädde:  “Dat well ech dr säh, dän Wah zeh’n ech etz, awer du sött’st dech vör dr ganze Jemääng schämme!“



Min Frou räjde mech bal ob, weil se ömmer so e piepsendes Jeräusch horde. Ech moßde mech wahne ahstrenge, öm darrech jeläjendlech och wat horde.

Min Jehöhr es nämlech och nemmeh so wie et si sall. Ech sädde, dat ech öm des lewe Friedens well’n moal e Dribbelche Öürl a sämtleche Dörangeln do wöll.

Jesagt, jetan, awer dat Quietsche gung wierer, on ech krej e ganz schleecht’ Jewesse. Vörgösdern hadde ech minne Fröschjer em Terrarium bet Heimcher jeforert. Söll mer doa da verlechds so e Dierche entkomme si?

Erschdemoal hel ech det Mul, on sobal wie min Frou det Hus verleeß lähde ech mech ob de Buch, on löchdede bet dr Däschelambe unger sämtliche Schränke, guggde unger dn Debbich, on röggde sogar de Garderobe on e paar Schrängke af. Nadürlech oahne Ergebnis.






Dat Zirpe on  Piepse gung wierer, Daach on Nacht. A Schloaf woar no och nemmeh ze dengke, weil mer mittlerweile so gegg woar, dat mer nur noch a dat Jeräusch doachde.

Sonnoawend koam os Jong zo Besooch. Dä horde dat Zirbe och on wungerde sech öwer ose Objeräjdheit. Grinsend sädde hä: „Pappa, du hast doch vor einiger Zeit im Aldi einen Rauchmelder gekauft. Wechsel mal die Batterie, die ist nämlich am abnippeln...“

On so woaret och. Die ganze Obräjung nur wäje ner lierije Badderie! All woarne no werrer glögglech, bes dat nächsde Denge bet däm Rauchmelder passierde.

Ech woar allääng deheim, on wollet mir moal so rechdich jemöödlech mache. Doa loawe eh dr Schublah’ noch e paar Räucherstäbcher bet Weihrauchduft örrer so ähnlech römher. Ech stoach direkt drejj Stögg ob eimoal ah, weil ech dat em Fernseh moal bi de Chinese so jeseh’ hadde.

Et entweckelde sech en wahne Wölm eh dr Wournung, ech moßde hoosde, reß det Fejsder ob, on em selwe Moment schrillde dä Rauchmelder bet der nöjje Badderie knochehard. Det Chrisdel reef ah on froawde, öf et bi os am Bröh wöar.

“Enäh” sädde ech, „blinger Alarm, ech ha nur äwe moal dr Rauchmelder jetesdet.
Dat Denge funkzioniert, on alles es e Ordnung.“



E Glögge, dat e oosem Hus net jeraucht würd – wä weiß, wat mr sösd noch all för Obräjunge hädde..




E Schnörjelche em Obstlare

Hidat on doadat on loadad si Äbbel,
Och hidi on loadi on doadi si god,
Och wenn mer hi on doa örrer loa moal Jewenn macht,
als Hängeler best de stets korz vörm Bankrott.

Hi si on doa si on loa si , dat giert net,
loa würd dröm en Punkt etz jemacht,
weil hidä on lodä on doadä etz duddeld,
on en Knöbb eh de Zung ser bal macht.



Viele, weitere schöne Geschichten von Bruno Steuber
rund um das Siegerländer Dorfleben gibt es in dem Buch
"So es dt Läwe" aus dem  verlag die wielandschmiede






home